Bezoek aan CWCC opvanghuis

Doordat er tijdens het regiem van de Rode Khmer miljoenen intellectuele mensen zijn vermoord (zie vorige post) en vele andere onderdrukt werden, ondervind men er vandaag de dag nog steeds de gevolgen van.

Dit uit zich in veel laagopgeleide of niet opgeleiden mensen en een hele grote armoede in het land. Er word door iedereen hard gewerkt om dit tij te keren en om van Cambodja weer een bloeiend land te maken.

Helaas zijn er veel gevallen bekend van mishandelingen en uitbuiting van vrouwen en kinderen. Doordat in de Cambodjaanse cultuur hier niet makkelijk of open over gepraat wordt, wordt de schuld vaak bij de slachtoffers zelf neer gelegd. Door deze redenen is het ook heel lastig om de betreffende mensen te bereiken en hiermee te kunnen helpen. Echter wordt de bewust wording van deze problematiek steeds groter. Mede door de opzet van verschillende crisis centers bedoeld voor de opvang van slachtoffers van huiselijk geweld, gedwongen prostitutie en verkrachtingen.

Ik heb een door Terre Des Hommes gesponsord opvanghuis bezocht (shelter) De Cambodia Woman Crisis Center shelter in Phnom Penh is een van drie CWCC opvanghuizen in cambodja.
CWCC behandeld en helpt per jaar nagenoeg 1400 mensen die slachtoffer zijn geworden van geweld of misbruik. Deze hulp kan bestaan uit opvang, rechtelijke bijstand, medische- en mentale hulp, onderwijs en hulp bij een reïntegratie in de samenleving.

Een slachtoffer wordt tijdens een korte opvang van een week (in een ander opvang centra) geholpen en kan daarna uit eigenwil kiezen voor de hulp die geboden wordt in het opvanghuis.
Persoonsgegevens/documenten (welke vaak missen) worden achterhaald en medische checks/behandelingen worden gedaan. Waarna een gespecialiseerde jurist de zaak gaat beoordelen en een gerechtelijk voorstel kan gaan doen.
Gedurende de afwikkeling en totdat de client mentaal sterk genoeg is voor een reïntegratie in de samenleving blijft deze in het opvanghuis.

Het opvanghuis bestaat uit een kleine overdekte binnenplaats met daaromheen een aaneengesloten gebouw. De verschillende ruimtes zijn gevuld met klaslokalen, een kinderdagverblijf, een keuken, gezamenlijke eetkamer, kantoor en verschillende slaapkamers.

Gedurende de opvang zijn er verschillende bezigheden voor de mensen die er verblijven. Aan scholing wordt veel aandacht gegeven. Naast een basis onderwijs wordt er les gegeven in veel praktische zaken, zoals het werken met een naaimachines en koffie apparaten. De cliënten leren hierbij verschillende vaardigheden om bijvoorbeeld in een restaurant te kunnen werken, of om souvenirs te kunnen maken. Allemaal gericht om zelfstandig in de maatschappij een nieuw of ander leven op te bouwen.

Veelal zijn er kinderen betrokken in de tragedie, deze worden samen met hun moeder opgevangen. In het opvanghuis is een aparte ruimte ingericht voor de dagopvang van de kinderen, daarnaast is er een lagere school leraar die basis onderwijs onderricht in het daarvoor bestemde klaslokaal.

Nadat de client klaar is voor terugkeer in de maatschappij wordt hier vanuit de CWCC organisatie in mee geholpen.
Zo worden de mensen in de leefomgeving vooraf geïnformeerd en wordt de problematiek besproken om een grotere bewustwording te creëren.
De client wordt in de eerste maand financieel bijgestaan en er wordt gezocht naar een baan of opzet van een kleine business. De reïntegratie van cliënten totdat zij zelfstandig verder kunnen duurt enige maanden tot een jaar. Enkele van de cliënten openen eind januari hun kofie restaurant, opgezet met de steun vanuit de CWCC organisatie.

Er werd op het moment onderdak geboden aan 25 cliënten die allen hun eigen verhaal hebben.
Alle waardering voor de initiatief nemers en medewerkers van de centers, daar er veel samenwerkingen tussen verschillende partijen (ziekenhuizen, scholen en hulporganisaties) opgezet zijn. De opzet en de werkwijze van de CWCC organisatie helpt vele mensen direct in de centers, dan wel indirect in de samenleving door het creëren van een grotere bewustwording van de problematiek.

Alle hulp aan de CWCC shelter kan gebruikt worden. Zo zijn er meer lesmaterialen maar ook onderwijzers nodig. Voedsel eten en huisvesting moeten gefinancierd worden als ook delen van de kosten voor juridische en medische hulp. Treurig om daarbij te horen dat er geen steun vanuit de overheid geboden word, sterker nog: bij controles moet er zelfs geld betaald worden om de activiteiten door te kunnen zetten…